Speedrun Gotem

Dit jaar stond er in Gotem naast de traditionele 10km ook een speedrun op het programma. Voor deze race had de organisatie 14 atleten uitgenodigd. Mohammed Laaraj was 1 van deze geïnviteerde atleten. Voor hem zou het een ideale gelegenheid zijn om eens te zien hoe het met zijn conditie gesteld was. Hoeveel achterstand opgelopen door een bloedklontertje in zijn kuit waardoor hij maanden buiten strijd was zou hij reeds weggewerkt hebben? Het resultaat primeerde dus niet. Hij moest dus niet tactisch lopen.

Van bij de start lag het tempo hoog. De groep werd snel op een lint getrokken. Al zeer snel brak de groep in 2. In dit 2de groepje nam Mo de kop. Hij vocht om het gat niet te groot laten worden. Halfweg was ook dit groepje helemaal uiteen gevallen. Mo liep toen in een mooie 9de plaats. Het zag er dus goed uit maar in de laatste 500m moest hij deze positie prijsgeven en verloor hij nog 3 plaatsen. Een beetje ontgoocheld liep hij over de finishlijn. Geduld is niet zijn sterkste punt. Hij zou liever vandaag dan morgen al superprestaties neerzetten maar maanden in de lappenmand liggen met een blessure veeg je niet zomaar even snel uit. Maar als coach zag ik toch dat hij al reuzenstappen gezet heeft. Binnen enkele maanden zien we weer de echte Mohammed.


AVONDLOOP BOCHOLT 2016 -- 10KM

1 TIM STESSENS  °1982 heren SEN NEERPELT 0:33:14

2 GEERT MAES  °1984 heren SEN LOMMEL 0:34:20

3 STEF SIMONS  °1991 heren SEN BREE 0:35:19 0

4 BART AMPE  °1983 heren SEN BOCHOLT 0:37:18

5 KRISTOF CLAES  °1983 heren SEN BREE 0:37:42

6 PETER LEPPENS  °1980 heren MAS 35+ LOMMEL 0:38:18

7 LIEVE PALMANS  °1968 dames MAS 35+ NEERPELT 0:38:52

8 SWINNEN  °1962 heren MAS 50+ HAMONT-ACHEL 0:38:52

9 BRECHT STESSENS  °1994 heren SEN BOCHOLT 0:39:13

10 EDDY MOORS  °1963 heren MAS 50+ HAMONT-ACHEL 0:39:


Midzomerjogging Eversel 2016 (Verslag Tim Stessens)

Maandag middag had ik besloten om af te zakken naar de jogging in Eversel. Dit was bedoelt als training maar eenmaal daar bleek er toch wat volk te zijn. Er moest dus toch doorlopen worden. De rustige training zou dus een doorgedreven training worden.
Samen met Rikki Meylaers een half rondje losgelopen bleek het toch warmer te zijn dan gedacht. Toen was het tijd voor naar de start te gaan. Eenmaal het startsein werd gegeven heb ik direkt het tempo hoog gelegd. Ik liep weg van de rest. Hierna heb ik gedurende de rest van de wedstrijd het tempo hoog gehouden. Met 2min voorsprong liep ik over de finish. Op naar de volgende wedstrijd. 

De Nacht in Alken.

Traditioneel staat er de week na de Nacht in Heusden deze van Alken op het programma. Daar Michiel Vanholst aangesloten is bij deze club konden we er niet wegblijven. Michiel zou er de mijl gaan lopen. Op training vroeg hij of Mohammed Laaraj niet mee wilde lopen. Mo die nog ver van zijn goede conditie zou deze wedstrijd opnemen als doorgedreven training terwijl Michiel een gooi zou doen naar nog een extra clubrecord.

De start klonk, Mo en Michiel waren goed weg maar al na 200m werd duidelijk dat het tempo te laag lag, iedereen zat wat naar elkaar te kijken dus toen wisten we al dadelijk dat het clubrecord niet voor vandaag was. Pas na een goede km ging het tempo goed de hoogte in. Deze plotse versnelling maakte het Michiel en vooral Mo moeilijk. Zij moeten het meer hebben van een hoog en vlak tempo. Michiel kon de schade nog wat beperken en liep als 4de in een voor hem wat teleurstellende 4min27 over de finish. Mo kwam 10sec later binnengelopen.
Dadelijk na de mijl nam Michiel ook nog deel aan de afsluitende 5000m. Niets moest, alles mocht. Vorige week had hij zijn doel op de 5000m al bereikt, nl onder 15min lopen. Hij liep in Alken als 2de over de finish in 15min52, bijna 1min trager dan vorige week.


De Nacht in Heusden: Michiel Vanholst loopt nieuw PR

Al weken werd er uitgekeken naar de Nacht in Heusden. Deze avond was het dan zover. De Nacht in Heusden is na de Memorial in Brussel de 2de grootste pistewedstrijd in België. Om er aan mogen deel te nemen moet je als atleet op 5000m onder 15min10 gelopen hebben. Vorig jaar had onze jongste van de groep Mohammed Laaraj al mogen proeven van deze wedstrijd en dit werkte aanstekelijk. Ook Michiel Vanholst wilde wel eens deelnemen. Tot voor dit jaar kon Michiel enkel dromen om er aan de start te staan maar dit jaar is hij in topconditie. Zijn PR werd gevoelig verbeterd. Zijn oud record werd met maar liefst 27sec verpulverd van 15min37 tot 15min11. Net 1sec boven de gevraagde inschrijftijd maar gelukkig werd zijn inschrijving toch aanvaard. Zodoende stonden er dit jaar dus 2 Punk Runners aan de start.

Michiel startte met ambitie. Zijn record welke dit jaar al met 27sec verbeterd was wilde hij graag nogmaals verbeteren terwijl voor Mohammed het een eerste test zou zijn hoe het met zijn conditie gesteld zou zijn na een zware blessure (2 maanden out met een bloedklontertje in zijn kuit).
De start werd gegeven. Beide Punk Runners schoven mooi mee in de kop van de race. Ronde na ronde, in een constant tempo van 71-72sec/ronde. Maar na 6 ronde haperde het tempo met Mo. Zijn motor was opgeblazen. 7 weken trainen na een inactiviteit van 2 maanden was tekort. De rest van de race was een lijdensweg voor hem. Een beetje ontgoocheld liep hij over de finish in zijn slechtste tijd ooit.
Michiel verging het beter. Hij bleef gedurende de hele wedstrijd mooi aan een strak tempo lopen. Op het einde perste hij er nog alles uit. De klok bleef staan op … 14min59sec. Opnieuw een dikke verbetering van zijn record met maar liefst 12sec. Hij glunderde.


Stratenloop Nieuwerkerken

Elke maandag is het de beurt aan een andere Punk Runner om een parcour uit te stippelen voor een lange duurloop en om achteraf de hongerigen te spijzen en de dorstigen te laven. Vandaag was het de beurt aan Michiel. Hij kwam op de proppen om de training te vervangen door een wedstrijd in Nieuwerkerken.

Door omstandigheden (Geert is dit weekend kersvers vader geworden van Matz, Mohammed zit nog in ramadan, Ruben W moest nog enkele zaken regelen voor zijn nieuwe woonst, …) waren er een deel afzeggingen en stonden we maar met 3 aan de start.

Michiel Vanholst en Hendrik Vanden Berk die zijn eerste wedstrijd in Punk Runningkledij zou beslechten zouden volop voor de overwinning gaan terwijl Jelle Bertels die nog met zware benen zat na zijn EK in Italië het iets rustiger zou opnemen.

Op 20u30 klonk het startschot. Dadelijk schoten Michiel en Hendrik weg van de groep en namen voorsprong op Steven Heemskerk. Gedurende de eerste 5km groeide de voorsprong uit tot een goede 50m maar daarna knabbelde hij aan de voorsprong. Eerst moest Hendrik eraan geloven. In de laatste ronde van 2km werd Michiel bijgehaald. Dit zorgde ervoor dat Michiel even de schouders liet hangen waardoor hij op zijn beurt enkele meters moest toegeven. Steven won de wedstrijd voor Punk runners Michiel en Hendrik. Als 4de kwam Jelle zeer ontspannen over de meet. Zijn EK berglopen was blijkbaar goed verteerd.


Ma 2 juli 2016: Jelle Bertels op het EK berglopen in Arco-Italië

Dit weekend was een weekend waar Jelle al een tijdje naar uitkeek. Na zijn 2de Belgische Berglooptitel in Malmedy mocht Jelle Bertels de Belgische kleuren gaan vertegenwoordigen op het EK berglopen in Italië. Ondanks dat hij nog volop bezig was met het bouwen van een huis en de zorgen die het prille vaderschap meebracht kon hij toch het karakter opbrengen om zijn trainingen niet te verwaarlozen. En als er al eens een dipje was stonden Mohammed en Michiel gereed om achter zijn veren te zitten.

Zodoende vloog Jelle donderdag richting Arco, een stadje aan het gardameer. Hij beloofde zich helemaal te geven maar tegen de echte specialisten die dag in dag uit in de bergen trainen en wonen zou het moeilijk worden. In de voorbereiding had hij wel enkele trainingen op de mijnterril gedaan maar een heuveltje kan je moeilijk vergelijken met een berg.

Zonet kregen we een berichtje: “hehehe. Het zit er weer op. Zwaar, zwaar, zwaar”.
Hierna volgde de uitslag. Jelle kwam als 42ste over de finish

Verslag Jelle Bertels:

Vandaag mocht ik de Belgische driekleur verdedigen op het Ek berglopen in Arco Italië.  Na de parcours verkenning gisteren zag het er goed uit. Een parcours met veel afwisseling.  Trappen, bospaden, rotsen, betonplaten, veldwegen...

Het zat er allemaal in.  Vandaag voorspelde ze regen en 32 graden. We waren met een beperkte Belgische delegatie afgereisd. 1 junior man, 1 senior vrouw en 1 senior man. Maximilien werd glanzend 5de bij de junioren heren. Sara deed het voor België niet slecht. En mijn race was naar behoren. 3 ronden (1kleine, 1 grote en terug de kleine ).
Om 12u was de start midden in een regenbui.  Iedereen was er klaar voor, alhoewel iedereen met een andere type schoen liep. Ruw glad, het was niet duidelijk. Voor de zekerheid koos ik toch voor mijn trail schoen van RSLAB. In het stadsgedeelte gleed ik door de regen steeds uit en had helemaal geen grip, heel lastig dus en een slechte start. Richting het kasteel de trappen  op en door de smalle doorgangen stropte het op. De eerste kleine ronde was maar zo  snel als de eerste vrouw senior. Opnieuw door het stadsgedeelte over de gladde stenen. En terug richting het kasteel. Deze keer niet tot boven. De regen was ondertussen ook gestopte en de zwoele warmte kwam er door. Een kleine afdaling volgde richting de olijfgaarden. De weg over en meteen weer klimmen, ditmaal over veldwegen, het was een lange klim. Ik kon mijn plaats goed bewaren en in de afdaling over het asfalt kwam ik terug op enkele lopers. Daarna volgde het meest pittige stuk. Bergop, rotsen, glibberige stenen en dat voor een kleine kilometer.  Maar eens hier voorbij kon ik alles zetten op de langste afdaling.  Mijn armen waren net wieken in de wind en met grote passen vloog ik naar beneden. Ik haalde nog 5 man in. Ondertussen waren de natte stenen veelal opgedroogd en had ik ook daar grip.  De laatste ronde,  nog eenmaal naar het kasteel. De stijle trappen de trappen in de toren van het kasteel...ingehaald door 2 lopers. en dan de laatste afdaling, ik neem opnieuw een goeie snelheid. De twee die me voorbij kwamen pakte ik al gauw terug. Ik kreeg een Turk in mijn vizier en in de afdaling op de trappen stak ik hem voorbij. Maar in de laatste rechte kwam hij terug over mij. Ik kwam uiteindelijk als 42ste over de meet.
 


Punk running test nieuwe sportdrank.

Vandaag kreeg ik een mailtje van onze sponsor Performance. Ze brengen deze  week een nieuwe isotone sportdrank uit en de Punk Runners hebben het genoegen om deze als eerste uit te proberen. Als dus binnenkort de regen plaatsmaakt voor de zon zal dehydratatie tijdens trainingen en wedstrijden geen kans maken. 


Stratenloop Hechtel-Eksel (Verslag Ruben Winderickx)

Normaal stond er voor vandaag een gewone training op het programma, maar omdat ik door oud Punk Runner Dave Maes gevraagd was om deel te nemen aan een stratenloop die hij had helpen organiseren, stond er vandaag dus weer een stratenloop op het programma. Deze keer terug een 10km in het centrum van Eksel. Dit zou dan al de 3de wedstrijd worden in de week na mijn stage in Koksijde met de militaire ploeg. Een echte topprestatie zou er dus zeker niet inzitten.

Bij de wedstrijd aangekomen lag er zoals beloofd bij de inschrijving al een nummer voor mij klaar. Nu was het alleen nog wat loslopen, een paar versnellingen doen om daarna aan de wedstrijd beginnen. Hierbij werd ik vergezeld door teammakker Tim Stessens, die ook al aan zijn 3de wedstrijd zat en bij wie de benen ook niet al te super aanvoelden. Aan de start deed ik wat navraag bij de andere atleten om te weten te komen wat voor vlees we in de kuip hadden.

Dan klonk eindelijk het startschot en waren we vertrokken voor 5 rondes van ongeveer 2km. Ik had mij voorgenomen het zelfde te starten als anders, vlot maar niet te snel en was deze keer als eerste weg. Na het tempo terug wat naar beneden te hebben gehaald naar 3”10 - 3”15 zaten alleen nog Tim en een andere loper in mijn spoor. Bij het inzetten van ronde 2 nam die het kopwerk over. Ik zette mij gewoon achter hem en wachtte af wat hij van zin was. Tim moest op dat moment even een gaatje van 50m laten. Na een halve ronde vroeg mijn medeloper de kop over te nemen en te wisselen om het tempo er zo in te houden. Dus ik nam terug over. Tegen het einde van ronde 2 keek ik eens achter mij. Ik zat alleen. Er was een gaatje gevallen. Bij het inzetten van ronde 3 kreeg Tim zijn goede benen terug. Hij stak een tandje bij, liep het gat met de 2de loper dicht en ging erover. In de 2de helft van ronde 3 had hij ook mij te pakken. Ik zette mij in zijn spoor en probeerde zijn stevig tempo aan te houden, maar dan kwam er een hele scherpe bocht en viel ik even stil. Hier profiteerde Tim natuurlijk ten volle van. Hij zette een kleine versnelling en ik moest een gat latenvallen. Dit gat probeerde ik nog te dichte, maar doordat ik mij wat overschat had en de eerste helft al te veel energie had verbruikt werd dit gat alleen maar groter. Nu was dus alleen nog het doel die 2de plaats te behouden zodat we een mooi podium hadden met punkrunning op 1 & 2. Na nog 4km hard op de tanden te hebben moeten bijten kwam ik binnen op een niet zo super tijd van 32min43, 1min na Tim die binnen kwam op 31min43. Ik behaalde toch nog een 2de plaats, dus plaats 1 & 2 voor punkrunning was binnen.


Dwars door Zonhoven

Zonhoven telt 3 loopwedstrijden. Als Zonhovense atletiekclub kunnen we hier moeilijk op ontbreken. Vandaag was het de beurt aan Dwars door Zonhoven, de 3de en laatste wedstrijd.

Mohammed Laaraj die midden in de Ramadan zit zou de korte afstand op zich nemen. Door de slechte weersomstandigheden hadden het rondje van 2.5km moeten inkorten tot 2km. Het gevolg was dat de 5km vervangen werd door een 4km. Jelle Bertels en Michiel Vanholst zouden onze kleuren verdedigen op de 10km.

Om 19u15 klonk het startshot. Al snel vormde er zich een Punk Runningtreintje met Mo aan de leiding. Hier vlak achter liep Michiel. Hij had Jelle al de hele week opgejaagd door te zeggen dat hij hem er ne keer zou opleggen. Tot nu toe was het hem nog nooit gelukt maar met zijn goede conditie van de laatste weken was het nu een uitgelezen kans. Michiel startte dus goed snel in het spoor van Mo. Hij probeerde dadelijk een gat te slaan maar Jelle zou zich niet zomaar laten doen en startte voor zijn doen ook snel. Onder het beukwerk van Mo viel het punkrunning treintje na een goede km uit elkaar. Mo snelde weg van het 10km duo. Hij liep onbedreigd naar de overwinning op de 4km. Hierachter werd het een leuke en spannende wedstrijd. Michiel nam enkele meters op Jelle. Elke km groeide het gat met enkele meters. Maar Jelle bleef vechten hij zou het niet zomaar cadeau geven. Hij hoopte dat Michiel nog een inzinking zou krijgen maar deze bleef zijn tempo mooi strak houden. Michiel liep als eerste op de 10km over de finish op 21sec gevolgd door Jelle die 2de werd. 


1000m in Tessenderlo - Verslag Ruben Winderickx

Gisteren stond mijn eerste pistemeeting van het seizoen op het programma. Mijn trainer Frank had op mijn trainingsschema gezet, aan de 1000m deel te nemen. Een afstand die naar mijn mening iets te kort en iets te snel voor mij is omdat ik bij piste meetings eerder de 3000 en 5000m loop, maar zeker eens het proberen waard. Aangezien het al jaren geleden was dat ik nog een 1000m op de piste had gelopen had ik dus geen idee welke richttijd ik moest opgeven. Voor het inschrijven ging ik dus ten raden bij hem. Deze rade mij aan 2min55 op te geven.
 
Een half uur voor de wedstrijd zou beginnen, begon ik met een kwartiertje loslopen. Hierbij voelde de benen heel stijf en niet al te fris aan, waarschijnlijk zaten de stage en de wedstrijd van de week ervoor nog wat in de benen. Voor de wedstrijd nog rap wat versnellingen gedaan om de stijfheid er wat uit te krijgen, om mij dan vervolgens naar de start te begeven. Achteraf gezien had ik beter een iets snellere tijd opgegeven, aangezien ik nu helemaal aan de buitenkant moest starten en gelukkig nog net in de snelle reeks zat.
 
Het startschot luide en we waren vertrokken. Ik was als 5de weg, maar schoof al snel door naar de 2de positie. Na 200m kwamen we op 31 door en waren we dus aan het lopen voor 2min 35. Bij de 400m die we doorkwamen op 1min03 vroeg de koploper van ROBA om over te nemen, dit kon ik echter niet omdat ik al aan het zwoegen was om het huidig tempo aan te houden en ik bang had mij te vergalopperen. Dus bleef ik gewoon zitten. Bij de 600m voelde ik dat ik het tempo niet kon houden en dus een gat van een paar meter moest laten tussen de kopman en mezelf. Hierdoor kwamen de achtervolgers er een voor een over en zat ik terug in 5de positie. Een plaats waarop ik zeker niet wou eindigen. Ik weet niet waar ik de energie nog gehaald heb, maar de laatste 150m heb ik dan nog een klein eindsprintje kunnen inzetten en nog 3 man kunnen inhalen. Uiteindelijk heb ik mijn 1000m gelopen in een tijd van 2min40.53 en ben ik geëindigd op een 2de plaats. 

Nacht van Torhout - Verslag Ruben Winderickx

Na al een deel van mijn eerste loopstage ooit te hebben overleefd zonder last of blessures. Besloten de coaches van de militaire ploeg de stage af te sluiten met een wedstrijd. De 10km van De nacht van West-Vlaanderen in Torhout. Deze zou dan wel als training beschouw worden aangezien we al de hele week 2 keer per dag hadden getraind.

Vrijdag de dag van de wedstrijd begonnen we met een goed ontbijt gevolgd door een korte duurloop. Aangezien de wedstrijd toch pas ’s avonds was en we toch al in het ritme zaten van 2 looptrainingen per dag. Na nog wat goede rust vertrokken we dan uiteindelijk richting Torhout. Waar we begonnen met wat loslopen en versnellingen om de stijfheid wat uit de benen te krijgen. Vervolgens begaven we ons dan naar de start, waar we vol spanning wachte op het startschot. Daar klonk het startschot dan en we ware vertrokken. Ik had me voorgenomen iets trager te starten dan anders omdat ik niet precies wist wat mijn benen nog zouden aankunnen. Want stilvallen of uitstappen was geen optie! Rond km 1 was de hele wedstrijd uiteengevallen in allemaal kleine groepjes en zaten we iets verder naar achter dan normaal, maar nog altijd rond de 20-30ste plaats. Op die moment lopen we nog met z’n drieën alle drie van de militaire ploeg te jagen op de vele kleine groepjes voor ons. Sven kerremans die normaal een snelle duurloop van de wedstrijd ging maken, pakte op die moment ook de kop over om Patrick en mij uit de wind te zette en ons tot km 5 geleidelijk van groepje tot groepje te voeren. Op km 5 zette hij ons dus af en was het aan Patrick en mij om de wedstrijd af te maken. Ver voor ons konden we nog 2 kleine groepjes zien lopen, de benen zaten nog fris dus gingen we een versnelling hoger om ook deze nog te pakken te krijgen. Rond km 6,5 was er een lange helling in het parcour, op deze helling kon ik goed tempo houden en kwam ik al een pak dichter bij het eerste groepje. Hierdoor moest Patrick er spijtig genoeg vanaf en zat ik nog alleen in de achtervolging. Uiteindelijk bij het eerste groepje aangekomen was het er op en er over. Nu nog het laatste groepje dat nog in zicht was, hier kwam ik ongeveer op km 8 bij. Hier ging ik ook vlot voorbij, alleen was er bij dit groepje wel iemand die aanpikte. De laatste 2 km bleef deze in mijn spoor lopen en dacht er op het laatste rechte stuk nog over te komen. Dit ging ik dus niet laten, dus zette ik nog een klein sprintje in en liet ook hem achter mij. Na een stevige trainingsweek mocht ik content zijn met 33min49 op 10km en een 7de plaats.


Wedstrijd kijken via mijn GSM

 

Na vorige week een nieuw clubrecord op de 3000m gelopen te hebben zouden we nu volop gaan voor dit op de 5000m. Hiervoor had Michiel Vanholst de Memorial Jos Verstockt die onderdeel is van de Flanders Cup in Lier uitgekozen. Gedurende de hele week werd er geregeld naar de website  van de organisatie gekeken. “Zou Michiel in de juiste reeks zitten?” Donderdag kwam dan de verlossing. Michiel mocht voor het eerst op een grote wedstrijd in de A-reeks starten tussen toppers als Koen Naert en Regis Thonon. Koen was in 2008 toen ik hem leerde kennen nog een jong gastje die naar mij opkeek. Hij liep met mij mee toen ik voor het goede doel van het glazen huis in Gent naar de run for life stand in Aalst liep. In de tussentijd is er al veel veranderd en is Koen 1 van de smaakmakers in de Belgische atletiek waar veel jongeren naar opkijken.  

Zaterdagavond reed Michiel op naar Lier. Voor het eerst kon ik er niet bijzijn. Dus geen tussentijden roepen elke ronde dat Michiel passeert. Op zondag voetbal ik en elk jaar hebben we op het einde van het seizoen een afsluitingsfeestje. Wat vloekte ik even. Maar gelukkig bestaat er tegenwoordig zoiets als internet. De organisatie in Lier had op youtube gezorgd voor livestream. Om klokslag 21u zat ik dus in volle zaal naar mijn GSM scherm te kijken.

Het startschot klonk, Michiel zette zich dadelijk achteraan in het peloton. Hij had zijn hoop gevestigd op een tijd onder 15min en het was dan ook tegen dat tempo dat hij startte. Geleidelijk aan schoof hij plaatsjes naar voor. Alles zag er perfect uit, tot op 3000m zat hij nog steeds op schema, maar toen viel de groep waarin hij hing uit elkaar. Michiel moest nu zelf het werk beginnen doen. Dat kostte teveel krachten waardoor hij belangrijke seconden verloor.

En ik zat daar in Hasselt maar achter mijn GSM toestel. Helemaal in de ban van de wedstrijd. De muziek, het gebabbel van mijn voetbalmakkers, het kon mij allemaal niet afleiden. Nee, ze zagen mij zelfs meeleven. “Verdoeme Michiel, tanden bijten” Of “Komaan, tempo moet ophoog”. Het waren zinnetjes die ik riep in volle zaal.

Dadelijk na overschrijden van de finish belde ik hem. Femke zijn vriendin nam op. “En? Wat is de eindtijd?” vroeg ik. Met 15min11.24, een 8ste plaats had hij zijn PR met maar liefst 27sec aangescherpt. Ook het clubrecord was nu in zijn bezit maar toch wilde we graag meer. Een tijd onder 15min zal voor een komende wedstrijd zijn.

 


Gek zijn doet geen pijn

Vorig jaar zijn we tijdens de ramadam geregeld ’s morgens om 6u30 gaan trainen. Zodoende konden we de hitte vermijden en had Mohammed toch wat eten in zijn maag zitten. Ook dit jaar hebben we besloten om dit te doen. Ook voor Jelle zou dit goed uitkomen. Hij is volop bezig met het bouwen van hun huis, wil verhuizen in augustus en kon dan dadelijk na zijn werk daar invliegen.

Om 6u ging de wekker af. Wat was het nog lekker in bed, wilde mij nog even omdraaien maar de plicht roept. Vlug mijn loopkledij aan, en naar beneden. Daar zag ik dat ik een berichtje had ontvangen. 01u20: “Rik, heb tot net aan mijn huis gewerkt, ben er dus niet op training”. Verdoeme, Jelle heeft mij weer goed liggen. Hij komt met het idee en ligt nu lekker in bed. 10min later zat ik dus alleen in de auto op weg naar Mohammed. 

Deze stond al klaar. Met een big smile. Soms herken ik mijzelf in hem. Ook ik fleurde op als ik mocht gaan lopen. Na 15min inlopen zochten we een leuk rustig stukje uit om er 10x400m te doen. Enkele deed ik mee. Ja, ik kan het nog :) . (mijn benen liepen bij elke 400 wel vol melkzuur maar probeerde het niet te laten merken) De rest beperkte ik mij vooral tot supporteren. Wat een luxe heb je toch als coach. Als je wat moe bent kan je even rusten en van de zijkant de mannen wat aanmoedigen.


Eerste 3000m voor Michiel Vanholst

Een tijdje geleden kwam Michiel plots af met de vraag om eens naar de clubrecords van ACA Alken te kijken. “Zou ik niet proberen om enkele van deze records op mijn naam te zetten?”  Vorige week deden we een gooi naar het eerste clubrecord, nl dit van de 2000m. De wedstrijd verliep voortreffelijk maar Michiel strandde met 5min41sec op minder dan een seconde van het clubrecord. Voor een eerste poging was het een mooi resultaat maar toch heerste er een beetje het negatief gevoel van het net missen van dit record.

Vandaag werd een 2de poging ondernomen. Dit maal niet op de 2000m maar op de 3000m. Het zou voor Michiel een allereerste maal zijn dat hij een 3000m ging lopen. Hiervoor hadden we de wedstrijd in Oordegem uitgekozen. In de auto voelde je al wat spanning. “Hopelijk zit ik in de juiste reeks met veel atleten die voor een tijd rond 8min40 gaan”  Een tijdje later kreeg Michiel goed nieuws. Hij zat met een 15de tijd in de eerste reeks. Ideaal dus om zich te laten meedrijven. Het startschot klonk en Michiel nestelde zich achteraan het peloton. De eerste ronde verliepen voortreffelijk. Michiel zat in een ideaal groepje. Na 4 ronden hadden ze zelfs 4 sec voor op het opgestelde schema. Maar in de 5de ronde viel het tempo eventjes weg in het groepje. Er werd wat naar elkaar gekeken. De 4sec voorsprong werd in 1 ronde weggegooid. Gelukkig ging in de 6de ronde het tempo terug de hoogte in. Op het einde haalde Michiel door zijn goede eindspurt nog enkel lopers in. Toen we dan net over de finish zijn eindtijd van 8min40 meedeelde zag je zijn ogen glunderen. “Yes, clubrecord 1 is een feit”  


Eerste stap terug

Het eerste winterseizoen was voor Mohammed met 5 overwinningen (waaronder een Limburgse titel) voortreffelijk verlopen. Hierdoor waren de verwachtingen voor dit zomerseizoen hoog gespannen maar plots sloeg het noodlot toe. Mo die net14 dagen rust achter de rug had belde plots in paniek. Net terug van een duurloopje was zijn kuit blauw beginnen uitslaan en voelde hij zeer veel pijn. Er werd snel een afspraak met de dokter gemaakt. Hier kreeg hij de raad om enkele dagen te rusten maar ipv te beteren werd het slechter. Dit was het begin van een lijdensweg die in totaal 2 maanden zou duren. Mo die zo graag loopt werd er bijna gek van. Gelukkig kreeg hij 14 dagen geleden groen licht om terug beginnen te trainen. Door zo lang out te zijn moest het zomerschema helemaal omgegooid worden. De komende weken zullen volledig staan in teken van de wederopbouw van zijn conditie. Geregeld zullen we als training wel eens een klein wedstrijdje lopen. De verwachtingen zullen dan niet hooggespannen zijn. Pieken zal pas zijn voor binnen enkele maanden.

Vandaag stond er met de teutenjogging een kleine wedstrijd op het programma. Daar het een thuiswedstrijd betrof besloten we de Leo Roosen, de bezieler van deze wedstrijd een plezier te doen en er aan deel te nemen. Maar we zouden er wel geen trainingen voor laten vallen. Gisteren werd er nog duchtig getraind. Mo stond dus met zware benen en een mindere conditie aan de start. Voor de wedstrijd inspecteerde we het parcour en bespraken we de aanpak. “Mo, je hebt zwaar benen en je conditie is door zolang out te zijn niet 100%. Vertrek dus rustig, kijk de kat uit de boom en wacht af tot na de 3de km”. Maar eens het startschot klonk vergat hij alles. Zo lang zonder wedstrijd had zijn honger aangewakkerd. Dadelijk gooide hij er de beuk in. Samen met de latere winnaar van de 10km liep hij weg. Na enkele km's voelde hij echter zijn benen zwaar worden maar Mo liet zien dat hij over een ijzersterk karakter beschikt. Na 16min31 liep hij afgescheiden over de finish. 

Na deze wedstrijd liepen we nog een rondje van 5km mee met Femke, de vriendin van Michiel. Zij was ingeschreven voor de 10km. (2 ronden van 5km) Terwijl wij uit liepen konden we Femke aanmoedigen. Na een dikke 43min liep zij met een big smile als eerste dame over de finish.


20km Brussel (Verslag Jelle Bertels)

De 20km van Brussel zit er weer op voor 2016.

Een week nadat ik Belgisch Kampioen Berglopen werd stond ik weer klaar aan de start in het Jubelpark. Het weer zou niet goed blijven, maar voor en tijdens de wedstrijd konden we niet klagen. Het was warm en zwoel. Het aantal deelnemers is ondertussen al gestegen tot 40000. Maar ja, dat maakt voor mij niet veel uit. Als goede lopers mogen we in de elite-box starten.

Tien minuten voor de start kom ik aan, Michiel en Rik vroegen hun al af waar ik bleef. Nog net even de benen losgeschud, wat stretchen en dan de box in. Links en rechts kijken, wat bekende gezichten succes wensen en om 10u stipt, KNAL en GO! We zijn weg.

De benen voelen zwaar, maar de start was kalm, te kalm in vergelijking met andere jaren. Aan het koninklijk paleis lopen Michiel en Ik zelfs op kop, wie had dat gedacht!?! Het was echter van korte duur, hierdoor werden de toplopers getriggerd en versnelden ze meteen. Richting Louisalaan even een flesje Spa nemen om af te koelen. Het tempo lag goed maar voelde zwaar aan. Michiel kwam super goed mee en nam af en toe kop. Van de Louisalaan liepen we richten de bomen van het terkameren bos. Pas na ter kamerenbos kreeg ik even een dipje, Lander Vanderspikken nam een loopje, ik kwam rustig weer bij. Michiel voelde zich even goed en geef een extra duwtje, Lander ging er deze keer achteraan. Ik hield rustig mijn tempo en kwam voor een tweede keer rustig bij. Hierna was Michiel wat in de rooie gegaan en kon niet meer volgen in de afdaling richting Auderghem. Daar was het gat geslaan. Lander bleef hangen, had het even moeilijk maar kwam er weer door. Ondertussen hadden we in de afdaling het gat naar de volgende loper gedicht, en de 11deloper kwam in zicht. Na 3km hadden we ook hem te stekken. Nu was het aftellen naar KM 17, de fameuze klim richting het jubelpark. Lander had duidelijk meer zin om te winnen en zette een extra tandje bij. Ik wist dat ik niet kon blijven aanpikken dus liet ik hem gaan maar hield het tempo hoog zodat niemand me in zou halen. Nog even de toeschouwers aangemoedigd wat luider te supporteren, en met succes. Met een tijd van 1u7min18sec en een algeme 12de plaats ben ik zeer tevreden over de meet gekomen.  Michiel was maar enkele tientallen seconden achter me en kwam met een verdienstelijke 15de plaats over de meet.


Druk weekend: 2000m Booischot + 20km Brussel (Verslag Michiel Vanholst)

Deze week opnieuw de intervaltraining op donderdag vervangen door een duurloop om op vrijdag een nieuwe poging te wagen op de 2000m voor het record van mijn atletiekclub AC Alken. Dit ging ik proberen op de vrijdagavondmeeting in Booischot. Er was ook een meeting in Genk op zaterdag, maar deze viel voor mij te dicht tegen de 20km door Brussel die ik op zondag ook nog zou lopen. 

Achteraf bleek Booischot ook de goede keuze, ik had er met Kevin De Kerpel immers een goede tegenstander die ook liep voor een tijd onder de 5”40. Kevin was zeer sterk en nam 4 van de 5 rondes voor zich, ik nam enkel de 3e ronde voor mijn rekening en probeerde daarbuiten gewoon zo goed mogelijk te volgen. In de laatste ronde lukte dat jammer genoeg even niet meer en moest ik een tiental meter prijsgeven. En het waren die meters die ervoor zorgden dat ik net op 1 seconde strandde van record van AC Alken. Ik liep over de streep in 5”41.39… een sterke tijd, zelfs voorlopig de 10e seizoenstijd in België, maar toch net iets meer dan een seconde te traag. Jammer.

Dan maar alle hoop op zondag dus, voor de 3e keer aan de start van de 20km door Brussel. Voor trainer Rik een nostalgisch moment exact 10 jaar na zijn overwinning en er stonden met mij en Jelle opnieuw twee van zijn atleten aan de start.

Eens vertrokken leken de toppers wat naar elkaar te kijken en werd er relatief rustig geopend, zo kwamen ik en Jelle op km 3 zowaar nog door aan de kop van de wedstrijd.. Iets later werd het kleine pelotonnetje waar we bijhingen dan toch uit elkaar getrokken door de snelle mannen.

Maar Jelle en ik kwamen in een goed groepje terecht samen met ook Lander Vanderspikken en nog één andere loper die ik niet kende. Tot op km 12 kon ik goed mee met dit groepje, maar toen begon ik iets te veel in mijzelf te geloven en besloot ik zelf aan te vallen. Lander en Jelle konden echter relatief makkelijk terug bij mij komen en lieten me een paar honderd meter verder ook achter. 

Vanaf dan was het ieder voor zich, ik viel zeker niet volledig stil en kon mijn positie min of meer handhaven. Uiteindelijk eindigde ik op een 15e plaats in 1u07’42. Een 20-tal seconden achter Jelle, die 12e werd. Opnieuw een verbetering voor mijzelf en dus ook supertevreden over mijn wedstrijd.


Druk weekend met de Gouden 2000 te Gooik en Herk Loopt (Verslag Michiel Vanholst)

De laatste week liep het terug heel goed op training en dat wilde ik dit weekend ook nog eens op wedstrijd laten zien. De intervaltraining van donderdag heb ik laten vallen zodat ik zaterdag zonder al te zware benen kon starten in de “gouden 2000” te Gooik. Ik had mijn zinnen immers gezet op het clubrecord op deze afstand van mijn Atletiekclub AC Alken, dat record stond op 5”41.
Ik had na de opwarming al gezien dat er met Jonas Sergoris toch minstens één sterke tegenstander aan de start stond en had me voorgenomen dat ik dus de eerste 2 rondes nog niet meteen zelf initiatief zou nemen, maar even zou afwachten. Dat clubrecord aflopen met de volledige 5 rondes zelf op kop te lopen zou immers moeilijk worden. De eerste 2 rondes bleef ik dus in het pelotonnetje dat vooraan liep. maar na 2 ronden stelde ik vast dat we al een aantal seconden hadden verloren op mijn schema en besloot ik dat ik zelf moest overnemen. Ik liep naar de kop en versnelde onmiddellijk, waardoor er ook een aantal lopers van het peloton sneuvelden. Ik liep die laatste drie ronden zelf op kop en tegen een goed tempo, maar dat was niet meer genoeg om de achterstand die we in de eerste 2 rondes hadden opgebouwd nog goed te maken. In de laatste 200m, kwam Jonas Sergoris (die voor eigen club liep en duidelijk enkel op de overwinning uit was) nog over mij gesprint. De rest van de wedstrijd had hij wel geen enkele meter op kop gelopen. Als dat soort jongens er mee een wedstrijd van zouden hebben willen maken, dan was dat clubrecord ongetwijfeld gesneuveld, maar nu kwam ik binnen in een ietwat teleurstellende 5”45.68

Maar ook zondag stond er voor mij en mijn vriendin Femke een wedstrijd op het programma. Voor ons niet de Bilzen Run, maar wel Herk Loopt. Voor mij een thuiswedstrijd op een goede 500m van mijn deur. Ik had mijn zinnen er dan ook op gezet om in eigen stad zowel de 5km als de 10km te gaan winnen. En Femke wou voor mij niet onderdoen, dus ook zij nam deel aan beide afstanden.

De 5km liep ik van in het begin al vrij makkelijk weg en ik kon dan ook de 2e helft wat temporiseren en mezelf sparen voor de 10km. Ook voor Femke ging het goed en ook zij kwam binnen als eerste vrouw op de 5km. 
Dan moest de 10km nog starten natuurlijk, maar ook hier nam ik snel een redelijk grote voorsprong op de eerste achtervolgers. Ik liep mijn 10km uiteindelijk ook zelfs sneller als mijn 5km.  Maar ook voor Femke ging het opnieuw heel goed, ze had deze keer wel sterkere tegenstanders dan op de 5km, maar ook zij wist de 10km-wedstrijd bij de vrouwen te winnen.
Tot mijn verbazing was het Hans Goorts die als 2e man over de streep kwam op de 10km, mijn beste kameraad die enkel nog in conditie was van het afgelopen voetbalseizoen en al lang niet meer echt gelopen had, liet toch een aantal getrainde lopers achter zich.

Uiteindelijk gingen ik en Femke in onze thuiswedstrijd dus met alle prijzen aan de haal en kon ik samen met Hans het podium op. Een superdag voor de supporters. En voor ons ook natuurlijk  :)


Limburg boven in Malmedy

Elk jaar staat er in Malmedy het Belgisch Kampioenschap Berglopen op de kalender. 2 ronden van 5.5km met telkens 3 x bergop-bergaf. Elke ronde telde een 550 hoogtemeters. Zou Jelle Bertels zijn titel van vorig jaar kunnen verlengen vroegen we ons af? Zijn conditie was in elk geval in orde maar een opkomende verkoudheid kon nog roet in het eten strooien.

Klokslag 14u klonk startschot. Jelle nestelde zich in de kopgroep.  Boven aan de eerste berg zag ik hem mooi in de kopgroep van 5 meedraaien.  In de volgende bergop ontplofte dit groepje. Jelle kon zich op de 2de plaats nestelen maar telde toen toch al 15sec achterstand op de Waalse loper Michel Brandenbourg. Ik schreeuwde hem toe: “druk zetten, blijven geloven in jezelf” Deze achterstand zou nog groeien tot 25sec maar met het ingaan van de 2de ronde begon Jelle meter na meter deze achterstand te verkleinen. Halverwege deze 2de ronde gebeurde het dan. Jelle kreeg de koploper te pakken. Erop en erover. Hij was ontketend. De voorsprong groeide. Aan de finish bedroeg ze ongeveer 1 min. Jelle had zijn taak met verve vervuld. Een verlenging van zijn Belgische titel was een feit.


Zonhoven sportief - Lentejogging

Atletiek is steeds mijn passie, mijn leven geweest. Toen ik in 2009 stopte als wedstrijdatleet en mijn eerste stappen als coach zette had ik een droom, nl proberen om zoveel mogelijk Zonhovenaren uit hun luie zetel te krijgen en aan het lopen te zetten. Zodoende organiseerde we in februari 2010 onze eerste “loopcursus voor beginners”.

Ondertussen zijn we alweer 6 jaar later en zijn deze loopcursussen uitgegroeid tot een begrip die elk jaar weer een massa mensen op de been brengen. Vandaag stond er met de 5km wedstrijd in Zonhoven de laatste training op het programma. Iedereen deed het schitterend. De ene na de andere liep met een BIG smile over de finish.

Naast deze joggers heb ik ook enkele competitielopers die de lentejogging liepen. Met overwinningen op zowel de 5km (Michiel Vanholst) als de 10km (Jelle Bertels) kon ik ook hier zeer tevreden terugblikken. Petekind Bo Paps won de 5km bij de vrouwen.


Genk loopt (Verslag Michiel Vanholst)

Na mijn marathon van een paar weken terug, was het toch even afwachten hoe ik dat zou verteren in de komende wedstrijden.
Vorige week liep ik de 10km campusrun in Diepenbeek als eerste test na de marathon, daar ging het echter minder goed dan verwacht. Ik moest vooraan de rol al snel lossen en kwam binnen op een teleurstellende 6e plaats. Die avond werd wel snel duidelijk waar het aan gelegen had, koud..warm..koud..warm..ellendig. Ik voelde me al de hele dag niet super, maar de inspanning had ervoor gezorgd dat er een griepje doorbrak.
Uiteindelijk 3 dagen ziek geweest en ook forfait moeten geven voor de Tungri Run van vorige week zondag.

Vanaf maandag voelde ik me dan wel terug volledig in orde en hebben we de hele verdere trainingsweek de focus gelegd op snelheid voor de komende wedstrijden op de piste en voor de 5km in Genk Loopt. Dinsdag 300-en en donderdag 200-en samen met Hendrik Vanden Berk. In het begin liep het wat stroef, maar na een aantal intervals kwam de snelheid er toch terug in en had ik het gevoel weinig snelheid aan mijn marathon verloren te hebben.

Zo kon ik gisteren met een goed gevoel naar Genk Loopt vertrekken voor de 5km-wedstrijd. Aan de start stonden een aantal sterke tegenstanders. Maar ik wist vooraf dat het waarschijnlijk vooral tussen mij en Yenthe Monnens zou gaan. Op het moment dat het startschot klonk, ging ik dan ook direct mee in het spoor van Yenthe. De eerste 600-700m ging het relatief traag, ik besloot dan over te nemen en direct een eerste keer de gas vol open te draaien. Dit deed ik gedurende een 500-tal meter tot we op een stuk met veel wind kwamen, waar ik even moest temporiseren. Yenthe was nog steeds bij mij, maar de rest had ons al moeten laten gaan op dat moment. Vervolgens kwamen we aan een korte maar venijnige klim, een 200-tal meter bergop. Ik wist dat Yenthe iemand was van de korte afstand en durfde toch niet echt alles volledig op mijn sprint zetten. Ik besloot dus nog eens te proberen met een tussensprint bergop. Deze keer moest Yenthe me wel laten gaan en ik liep al snel een kloofje van een 20-tal meter bij elkaar. Ik viel onderweg nog even na een slipper op het grind in de bocht, maar kon gelukkig snel terug rechtstaan en verderlopen. Ik kon uiteindelijk mijn voorsprong nog iets verder uitdiepen en won met een voorsprong van een 25 seconden op Yenthe, die 2e werd.


Rik, Michiel en Mohammed stellen voor … Genk Loopt

Rik Ceulemans, Michiel Vanholst en Mohammed Laaraj stellen voor … Genk Loopt

 


Antwerpen marathon -- interview SporzaTV

De voorbije maanden stonden voor Punk Runners Jelle Bertels en Michiel Vanholst geheel in het teken van de marathon van Antwerpen. Trainingen werden afgemaald. Alles verliep voortreffelijk tot vorige week. Michiel besloot vorige zaterdag om zijn looptraining te vervangen door een fietstraining. Plots kreeg ik telefoon. “Hoi Rik, het is Michiel hier. Ik heb slecht nieuws. Ben gevallen, mijn heup doet pijn” Gelukkig kwam alles wel goed. De hele week vond je Michel bij de kine. Deze deed schitterend werk.

Vandaag stonden ze dan aan de start in Antwerpen. De zenuwen gierde (vooral bij de coach). Klokslag 9u klonk het startschot. De mannen waren dadelijk goed weg. Nog geen 100m weg gingen plots de hemelsluizen open. Dit was een start in mineur. Tijdens de marathon zoden er nog 2 hagelbuien en een regenbui volgen. De omstandigheden waren dus niet super maar de mannen lieten het weer niet aan hun hart komen. Ze bleven geloven in een goede afloop.
Jelle was vertrok op een schema voor onder 2u25. Halverwege (1u12min15) zag alles er nog zeer rooskleurig uit. Maar aan km32 begon plots de motor te sputteren. Jelle kreeg last van zijn maag. Kon niets meer opnemen. Zijn ritme stokte maar hij bleef vechten. 2u25 zat er niet meer in maar zomaar de handdoek gooien is niets voor Jelle. In 2u28 kwam hij als 5de aan.
Hierachter volgde Michiel Vanholst. Het zou voor hem de eerste kennismaking worden met de marathon. Alles hadden we vooraf goed overlopen. Het tempo, wanneer drinken, wanneer gelletjes nemen, … Niets werd aan het toeval overgelaten. Michiel zou tijdens de marathon bijgestaan worden door zijn vader terwijl ik Jelle Bertels zou bijstaan. Nadat Jelle het punt van 42km gepasseerd was draaide ik mij om en reed richting Michiel. Mijn verbazing was groot toen ik Michiel zonder zijn vader zag. Michiel riep; “Pa is net voor de tunnel, na enkele km’s uit de wedstrijd genomen. Heb geen drinken, geen gelletjes genomen” Deze had Michiel toevertrouwd aan zijn vader. Zijn eerste marathon heeft hij dus gelopen zonder gebruik te maken van extra koolhydraten. Na 2u34 kwam hij als 9de over de finish. Super content, dit beloofd voor volgende keer.

Na de Finish kreeg ik de vraag van SporzaTV om een interview te doen.

Hun vraag: “ Alle toppers laten Antwerpen links liggen. Is dat niet spijtig? Hoe komt dit?”

Tja, dat is vrij normaal was mijn antwoord. Het BOIC/KBAB selecteert atleten voor grote kampioenschappen op basis van tijden. De snelste 3 tijden (onder 2u18) mogen België vertegenwoordigen. Het is dus logisch dat atleten op zoek gaan naar omlopen waar alle omstandigheden optimaal zijn om een snelle tijd te lopen. Parcours zoals Hamburg of Rotterdam genieten dus meer voorkeur voor dit van Antwerpen. Het zal dus zeer moeilijk zijn om in België een topmarathon te creëren.

Misschien moet daarom de selectieheren er eens aan denken over te stappen op het Amerikaans selectiemodel. Daar worden deelnemers voor kampioenschappen aangeduid door middel van trails.
Een beetje chauvinisme aan de dag leggen, een Belgische marathon aanduiden als selectiewedstrijd. 3 beste (die onder de internationale limiet van 2u18 lopen) mogen naar een internationaal kampioenschap. Wedden dat alle toppers aanwezig zullen zijn. Het zou in elk geval geweldige sport TV geven. Niet gelijk nu, de mondiale kijker ligt niet wakker van atletiek. Zij snappen niets van het spel met tijden.
Toen ik pas mijn vrouw leerde kennen liep ik nog pistewedstrijden. Elke wedstrijd vroegen mijn schoonouders : “En hoeveelste was je?”. Elke keer legde ik hun uit dat plaats niet belangrijk was, tijd primeerde. Het heeft lang geduurd voor ze het door hadden. Nee de mondiale kijker wil niet met een rekenmachine aan hun TV toestel gekluisterd liggen om na elke tussentijd uit te rekenen wat de mogelijke eindtijd kan zijn.

Nee, zij willen zoals bv in het veldrijden spanning zien. Aanvallen, vechten voor een plaats, dat is waar zij wakker van liggen.


Speciaal voor de beginnende lopers – Geloof in jezelf, je kan meer dan je denkt

6 jaar geleden startte ik in Zonhoven met de eerste “loopcursus voor beginners”. Die eerste les vergeet ik nooit. Ik was nog niet zolang gestopt met competietielopen en ging nu lesgeven aan beginners. Het wedstrijdtempo van 20km/u werd vervangen door een loopritme dat minder dan de helft bedroeg. Die eerste dag bestond de training uit enkele malen 1min en 2min lopen. Dat kan toch niet moeilijk zijn dacht ik, dat kon toch iedereen. Maar wat bleek: dit was niet zo evident. Ik hoorde puffen en hijgen. Maar ze hielden vol en stap na stap kwamen we dichter bij ons einddoel. 12 weken later liepen ze allemaal de 6km op de lentejogging. Ze glunderden toen ze de finish overschreden. En niet alleen zij waren in hun nopjes. Ook ik als coach was fier op deze bende die doorgebeten had ook al gingen de eerste lessen zo moeilijk.

Hierna besloten we toe te werken richting de 10km in Dwars door Hasselt. Ook dit avontuur brachten we tot een goed einde. Maar nog was dit voor vele niet het eindpunt. Sommige droomde van een halve marathon of de 20km van Brussel. Frank Reners zag het grootser, hij besloot zijn focus te richten op een marathon. Een schema werd opgesteld. De andere lopers volgde het met argusogen. In juni 2012 liep Frank dan zijn marathon. Hij was net die dag 42jaar en 195dagen oud (marathon is 42km 195m). Met het nodige karakter liep hij zo fier als ne gieter over de finish. Hij liet zien dat mits geduld en rustig opbouwen je van niets naar een marathon kan gaan. Dat als je gelooft in jezelf je meer kan dan je denkt. 
Ondertussen hebben we al 6 jaar een loopcursus gegeven en elk jaar start de eerste les met veel gepuf en gehijg. En elk jaar zie je ze weer glunderen als ze het einddoel bereiken. Elk jaar stappen een deel van deze mensen over naar de Punk Joggers. Sommige om gewoon hun conditie te onderhouden maar er zijn er ook bij die meer willen. Gisteren liepen Frank, Eric en Kelly hun zoveelste marathon, ditmaal deze van Wenen en binnen enkele weken zal een groep van 8 deelnemen aan de Maasmarathon.

Allen zijn begonnen met 1min lopen gevolgd door wandelen, hijgen, puffen en klagen.

Een fiere coach,
Rik Ceulemans


Sahara run Lommel (Verslag Tim Stessens)

We hadden met een aantal afgesproken om naar Lommel te gaan om samen een wedstrijd te lopen. Na samen met Geert een beetje te hebben ingelopen voelde ik al dat het een mooie wedstrijd ging worden. De start was om kwart na 2. Eenmaal het startsein gegeven ging Hendrik er als een speer vandoor en werden we direkt op achtervolgen gezet. Na een 500 tal meter waren we terug samen en hebben we met ons 3 samen een aantal kilometer gelopen. Toen moest Geert lossen en heb er even op gewacht maar hij zat niet erg fris  dus had ik besloten terug de achtervolging in te zetten maar dat bleek te laat. Ik heb even geprobeerd maar Hendrik was ervandoor. Zo zijn we de laatste 5 km blijven lopen en gefinishd. Ben al zelf een stuk beter kwa  gevoel maar moet nog een beetje werken aan mijn trainingen en dan hoop ik terug volledig mee te kunnen gaan tot het einde. Het was een goede wedstrijd en op naar de volgende.


Vijverrun Bolderberg ( verslag Michiel Vanholst )

Als laatste test en langste duurloop in aanloop van de marathon van Antwerpen namen Jelle en ik gisteren deel aan de 33 km van de vijverrun te Bolderberg.  Al van de eerste meters waren we met 2 alleen aan de kop van de wedstrijd.  Een km later moest ook ik Jelle laten gaan.  Op zo'n lange afstand zoekt immers best ieder gewoon zijn eigen tempo.  Vanaf de 18 de km zag ik Jelle zelfs op de lange rechte stukken niet meer voor mij uitlopen en moest ik alleen verder.  Het bleef vrijwel lang goed gaan, maar dan kreeg ik het rond de 26 ste km toch een moeilijk moment.  2 km voor het einde was er dan met de Bolderbergse kluis nog eenserieuze serieuze knik in het parcours en daar gingen de benen nog eens vol in de verzuring.  Even een pijnlijk moment, maar daarna konden we bergaf tot bijna aan de finish.  Daar kwam ik als 2de aan in 2u02"23, een kleine 5 min achter Jelle die eindigde in 1u57"46. Jelle besloot zijn pasgeboren zoon Loic ( Freddy voor de vrienden) mee het podium op te nemen. Die was uiteraard fier op de goede prestatie van zijn papa. :-)


Loopcursus blijft een groot succes.

Gisteren werd het startschot gegeven voor onze 6de “loopcursus voor Beginners”. Bij onze start in 2010 daagde er 50 sportievelingen op.  2 jaar later waren er al meer dan 100 inschrijvingen. Het absolute hoogtepunt telde we in 2014. Toen stopte de teller op maar liefst 204 deelnemers.

Reikhalzend werd er gisteren uitgekeken. De voorbije weken was het weer niet al te fameus. Zou de regen mensen afschrikken? Maar om 19u mochten we toch fier zijn op de opkomst. Voor het 3de opeenvolgende jaar waren we over de kaap van 100 inschrijvingen geraakt.  En ook onze joggers die normaal een half uurtje later trainen waren massaal aanwezig. De meeste zijn ook begonnen tijdens 1 van onze cursussen en wilde door aanwezig te zijn tonen dat met wat doorzettingsvermogen je veel kan.

De cursus startte met een welkomwoordje gevolgd door wat uitleg over hoe de cursus in zijn werk zou gaan.  Hierna klonk het fluitsignaal en zette de groep (135 lopers) zich in gang voor de eerste minuut lopen. Na het lopen sloten we de sessie af met stretchoefeningen.

Binnen 2 dagen vinden ze hopelijk terug de weg naar de basvelden.  

Wil je zelf nog deelnemen? Kom dan zeker langs. De trainingen vinden elke dinsdag en donderdag plaats om 19u op de Basvelden.


Team Punk Running op bezoek bij Runners Service

Tijdens mijn atletiekcarrière streed ik regelmatig tegen Koen Wilssens. Vooral bergloopwedstrijden waren spannende strijden. Hierna verloren we elkaar wat uit het oog, totdat plots de winkel “Runners Service” 2 jaar geleden besloot om naar Limburg af te zakken.

Als eigenaar helpt hij ons nu al 2 jaar met schoenen, kledij,… Team Punk Running is fier rond te mogen lopen met het logo van Runners Service. Vandaag brachten we met het team een bezoekje aan de winkel in Paal-Beringen (De Weven 7, 3583 Paal-Beringen).

Momenteel zijn ze nog hard aan het bouwen maar binnen enkele maanden (juni 2014) zal er ook een vestiging van deze bekende sportketen in onze provincie te Paal-Beringen open gaan.

Runners Service Lab heeft dertig jaar ervaring in het adviseren van de correcte loopschoenen en het voorkomen en behandelen van (sport)blessures.

Zo worden uw voeten er steeds onderworpen aan een wetenschappelijke loopanalyse. Terwijl u stapt of loopt over het footscan®drukmeetsysteem wordt het drukpatroon van de voet geanalyseerd. Aan de hand van die resultaten ontdekken hun geschoolde medewerkers blessurerisico´s en kunnen de correcte loopschoenen of steunzolen geadviseerd worden. Voor een loopanalyse hoeft u geen afspraak te maken en deze zit inbegrepen in hun service!

http://www.rslab.be/


Doping mag van de IAAF, een speciaal kapsel NIET

Op http://nos.nl/…/2080115-iaaf-wist-al-jaren-van-dopinggebrui… zie ik een foto van Pierre Weiss.

“Verdoeme” denk ik, dat is die vent die in oktober 2006 tijdens het WK 20 km in Debrecen even tegen mij kwam zagen over mijn kapsel.

Na de race zat ik rustig te eten samen met onze Belgische afgevaardigde tot er plots iemand van de IAAF naar mij toe kwam.

Hij stopte en tikte op mijn schouder. Direct nadat ik omgedraaid was, stak hij van wal. Boos zei hij tegen mij: "Dat (hij wees naar mijn hanenkam) stoort mij niet maar dat (en toen wees hij op het NIKE-teken op mijn achterhoofd) stoort mij.‛ “Volgende keer scheer ik het af” zei hij.

Geschrokken meldde ik hem dat ik al twee jaar met die coupe rondliep. Nooit had ik er negatieve ervaringen van ondervonden. Hij was echter niet te vermurwen, werd zelfs kwaad. Snauwde dat ik het moest afscheren of anders zou hij ervoor zorgen dat ik de volgende keer niet meer mocht deelnemen aan een wedstrijd van de IAAF. Daarna verdween hij en bleef ik verbouwereerd achter. Kort hierop verliet ik het feest, ik kon toch niet meer genieten, en ging naar het hotel. Zeer aangedaan, het was nooit mijn bedoeling geweest iemand te shockeren met mijn haarsnit, belde ik naar thuis. Mijn vrouw monterde mij toen wat op.

Het WK en de IAAF waren wel gesponsord door Adidas, maar ik kreeg mijn materiaal van NIKE. Zou die man er ook iets van gezegd hebben indien ik een Adidas- teken op mijn hoofd had? Veertien dagen eerder had ik deelgenomen aan het WK berglopen. Ze hadden er daar geen probleem van gemaakt. Waarom nu dan die dag wel?

Als je dan nu bovenstaand artikel leest word ik terug boos. Dus toen kon er wel gereageerd worden op een kapsel. Daar gaan ze heiliger als de paus doen maar de grote smeerlappen die de hele atletiekwereld beliegen en bedriegen worden dus gerust gelaten.


Gelijkenissen tss FIFA & IAAF

Het rommelde al eventjes bij de voetbalbond (FIFA). Blatter en Platini (FIFA) hun rol is zo goed als uitgespeeld.

  • Tegen Blatter loopt een strafrechtelijk onderzoek van de Zwitserse justitie naar fraude en omkoping
  • En ook Platini krijgt het warm. In 2011 ontving Platini 1,8 miljoen euro van Blatter, vanwege werkzaamheden die hij tussen 1999 en 2002 zou hebben verricht voor de FIFA-preses.

Ook bij de atletiekfederatie (IAAF) komen in navolging van de voetbalbond nu zaken naar boven die het daglicht niet mogen zien.

Vandaag verscheen een artikel op sporza dat er nog nieuwe louche zaken naar boven zullen komen.( http://sporza.be/cm/sporza/atletiek/1.2506127). Wat mogen we nog allemaal verwachten? Het doet pijn om uw geliefde sport zo zien af te zakken in de corruptie.

Conclusie:

Platini = Coe

Blatter = Diack

Tijd om de stal eens grondig uit te kuisen. Ze zullen er werk aan hebben.


Laat je stem horen

Oud toppers krijgen na hun carrière een mooie job aangeboden. Oud topper Sebastian Coe wordt bv hoofd van de IAAF (internationale atletiekfederatie), Michel Platini staat aan het hoofd van de UEFA, … Zowel in de voetbal als in de atletiek komen nu de schandalen boven en steeds doen ze alsof ze uit de lucht gevallen komen.

Net als ikzelf 2 dagen geleden in HBVL vertelde is ook Luc Krotwaar van het gedacht dat er iemand van buiten de sport schoon schip moet maken. Van de oud sporters zal het niet komen. De potjes moeten toeblijven. Oud atleet Luc Krotwaar schreef in een interview:

,,Ik ben totaal niet verrast. Het is ook niet groter dan ik had verwacht. Ik zie insiders geschokt reageren. Daar geloof ik helemaal niet van. Die mensen willen blijkbaar bewust naïef zijn, omdat ze nog in de sport betrokken zijn en er voor een deel afhankelijk van zijn'' ,,De IAAF is gewoon zo corrupt en vervuild dat het niet aan mensen binnen de sport zelf is over te laten om schoon schip te maken.''

In het verleden liet ik al enkele malen mijn stem horen, schreef al enkele columns, sprak al enkele malen mijn afkeer uit tegen doping. Ik vind het mijn taak als oud atleet om mijn stem laten horen en hoop dat ik veel opvolging krijg. Eigenlijk zou elke persoon die wil sporten in een zuivere omgeving zijn stem moeten laten horen. Als we hard genoeg roepen zal er hopelijk vroeg of laat toch eens iemand opstaan die de stal wil uitkuisen.

Of ben ik op dat gebied naïef en zal zoiets nooit gebeuren?

 


Gastspreker: Kiezen voor sport

 Elk jaar organiseren de leraars van de school Rozenberg S.O. in Mol bezinningsdagen voor hun leerlingen van het 6de middelbaar. De +/- 200-tal leerlingen krijgen de keuze uit verschillende gastsprekers die elk 2 sessie van 45min voor hun rekening nemen.

Tijdens To Walk Again werd ik aangesproken door iemand van de school: "Wil je niet langskomen als gastspreker? Het thema van onze bezinningsdagen is 'Kiezen'. Omdat onze leerlingen op een belangrijk keerpunt in zowel studie- als levenskeuzes staan, willen wij hen confronteren met mensen die op een bepaald domein in hun leven één of meerdere belangrijke keuzes hebben gemaakt. De bedoeling is dat u dit aspect dan ook zo goed mogelijk benadrukt in uw verhaal.
Met zeer veel enthousiasme nam ik de uitnodiging aan.

Hieronder lees je een korte uiteenzetting van mijn verhaal

In het leven moet er keuzes gemaakt worden

In een leven moet je veel keuzes maken. Het begint al zeer vroeg. En geregeld hoor je zeggen: “Kiezen is verliezen”. Soms klopt dit maar kiezen kan soms ook betekenen dat je gaat voor je droom. Dit laatste is wat ik gedaan heb.

Iedereen heeft dromen in zijn leven. Kleine dromen, grote dromen. De ene wil piloot worden, de andere droomt ervan om mensen te genezen of droomt van een gezinnetje. Tussen droom en daad staan echter vaak vele obstakels. Velen durven niet voluit voor hun dromen te gaan, ontbreken durf of zin voor risico. Met mijn verhaal kan ik misschien duidelijk maken dat je met een sterke droom en hard werken toch een heel eind op weg kan geraken.

Kiezen voor atletiek

Ik was nog jong en knap toen ik als jong knaapje van 8 jaar in aanraking kwam met hardlopen. Op school vroegen ze om deel te nemen aan de scholenveldloop. Dus op een woensdagnamiddag reden we met de schoolbus naar de veldloop. Moe maar super tevreden reden we achteraf terug naar school. Eens thuis vertelde ik honderduit over mijn super namiddag, het smaakte naar meer. Ik riep tegen mijn ouders: “Ik wil atletiek gaan doen”. Gelukkig wist mijn vader raad. Als zelfstandig coiffeur had hij veel klanten. De zoon van 1 van die klanten, tevens een buurman, liep bij de plaatselijke atletiekclub. Hij zou wel eens polsen. Maar ik liet niet los en bleef zagen. Zodoende belde we al diezelfde avond aan. Nog diezelfde week reed ik samen met Steven (de zoon van de klant) naar de training.

Kiezen: Atletiek of voetbal?

De eerste jaren was ik letterlijk een meeloper. Maar met de jaren groeide mijn enthousiasme voor deze sport en mijn prestaties gingen met rasse schreden vooruit. Het zou echter nog duren tot mijn 16de voor ik mijn eerste podiumplaats bij de scholieren behaalde. In die tijd deed ik naast atletiek nog aan voetbal. Op een dag brak ik mijn arm waardoor ik rondliep met een gips. Voetballen met gips mocht niet maar lopen was geen problem. Gedurende enkele weken kon ik mij dus extra toespitsen op het lopen. Geen voetbalmatch meer op zondagochtend en daarna vermoeid van de match nog een wedstrijd lopen. Nee, nu stond ik fris aan de start en dit rendeerde. In mijn eerste veldloop van het seizoen (Hasselt) stond ik dadelijk op het podium (2de pl). Man, wat smaakte dat zoet. Toen nam ik mijn eerste harde keuze. Hoe graag ik ook voetbalde, elke zondag een voetbalmatch gevolgd door een loopwedstrijd was teveel. Het lopen had mijn hart veroverd en dus nam ik de beslissing om met voetballen te stoppen. Wat was deze beslissing hard. Het gezegde “kiezen is verliezen” klopte.

Van toen lag mijn focus helemaal op het lopen. Ik begon te dromen. Wat zou ik graag overwinning halen en later met de ‘grote mannen’ in de categorie van 18 tot 40 jaar de beste Limburger, misschien wel beste Belg worden. Soms vertelde ik dat aan mijn trainingsmakkers. Hun reactie was vaak erg behoudend, genre "droom er maar niet over, da's enkel weggelegd voor enkelingen". Deze tegenkantingen maakten me zelfs fanatieker. Ik ging zelfs dagelijks trainen. De conditie ging met rasse schreden vooruit en ik stak voor het eerst mijn neus aan het venster. Soms kon ik meespelen met de echte toppers voor een podiumplaats.

Kiezen: Job in fuctie van atletiek

Maar ik werd ook ouder. Schooltijd was gedaan. Wat nu? Ik wilde verder studeren maar atletiek speelde al een zeer grote rol in mijn leven. Hoe kon ik beide hebben? Na lang zoeken besloot ik verder te studeren in het Belgische Leger. Ik kreeg er een opleiding van een jaar en kwam als tankcommandant terecht bij 2/4lansiers in Leopoldsburg. Een foute keuze. In een gevechtseenheid bestond de dagtaak er vooral in om veel op oefening te gaan. Het sportieve werd er naar de achtergrond geschoven. Geregeld een week op maneuvers betekende telkens weer een stapje terug in mijn conditie. De frustratie groeide. Mijn droom om eens de beste loper te zijn schrompelde ineen. Nachten lag ik wakker. “Wat nu?” Er was maar 1 oplossing. Harder trainen, beter worden en dan overplaatsing vragen naar een andere (niet gevechts-) eenheid. Maar met zoveel oefeningen was dat makkelijker gezegd dan gedaan. Ik besloot om een half jaar loopbaanonderbreking aan te vragen en gedurende dat half jaar te trainen alsof mijn leven ervan af hing. Ipv dagelijk een training te doen besloot ik dit te verdubbelen. Vanaf nu zou ik elke dag 2 trainingen te doen.

Dit was echter zonder mijn kapitein gerekend. Hij keurde mijn loopbaanonderbreking af. 1 persoon besliste over mijn toekomst. 1 persoon ging mijn droom stukmaken. Dat liet ik niet gebeuren. Nog diezelfde dag nam ik ontslag in het leger.

Kiezen droom uitstellen = afstellen

Wat nu? Geen job, geen geld, geen uitkering van de dop. Ik moest dringend werk zoeken. Tevens moest ik mij ook de vraag stellen of de opofferingen die het lopen vroegen het wel waard waren? Zou ik niet gewoon voor 100% gaan voor een werkcarriere? De liefde voor de sport won het. Ik zocht een job vlakbij. Zodoende kon ik toch 2x/dag gaan trainen.

‘s morgens om 05u30 terwijl iedereen nog warm in bed lag zag je mij al rondlopen. Regen, sneeuw, hitte,… door weer en wind, niets kon mij tegenhouden. Mijn 2de training volgde dan na mijn dagtaak.

Het loonde. In Limburg hield ik iedereen achter mij, Ik was nr1 in onze provincie. En ook op Belgisch niveau stak ik mijn neus aan het venster. In mum van tijd was ik doorgegroeid tot de subtop. Stilaan stak mijn droom terug op. Zou ik de beste kunnen worden? Zou ik ooit kunnen leven van mijn sport?

Kiezen: Vrouw maakt droom waar

Gelukkig was er mijn vrouw. Zij kende mijn droom en op een morgen zei ze plots: “Rik, neem eens een jaar loopbaanonderbreking. Het wordt tijd dat je volledig voor je droom gaat zodat je er later geen spijt van hebt dat je het niet geprobeerd hebt”. Diezelfde dag reed ik naar het secretariaat van mijn werk en regelde mijn papieren.  Mijn collega’s, mijn vrienden, kennissen verklaarden mij zot. Maar mijn geloof was rotsvast. Ik zou de beste worden! Ging nog harder trainen. Tot drie maal per dag zag je mij over De Teut crossen. Trainingsschema’s waren nooit hard genoeg. Weken van 350 kilometer waren normale kost. Ik zou iedereen tonen dat als je een droom hebt en je er voor 100% voor gaat dat die kan uitkomen. Dat wilskracht en doorzettingsvermogen grenzen verleggen. 13 Belgische titels later kan ik met zeer veel plezier en voldoening terug kijken op mijn loopcarrière die me naar alle kanten van deze wereldbol bracht. Mijn droom kwam uit." 

Sindsdien is mijn slogan: “Live your dream”


Print-vriendelijke versieStuur naar een vriendPDF versie
Inhoud syndiceren
closure